تصویربازی

این بازی چیست

تصویربازی یک بازی جمعی و کوتاه است که تیم موبایل‌بازی آن را تولید کرده و کاملاً روی گوشی اجرا می‌شود. هر دور یک تصویر بی‌طرف نمایش داده می‌شود؛ تصویر خودش خنده‌دار نیست، بلکه یک موقعیت روزمره و کمی مبهم است. کاری که بازیکن‌ها می‌کنند این است که از میان کارت‌های جمله‌ی دستشان، یکی را انتخاب کنند که کنار آن تصویر بیشترین معنی یا بیشترین بی‌ربطی را بسازد.

نتیجه چیزی است که هیچ‌کدام از دو تکه به تنهایی نداشتند. برد با کسی است که ترکیب بهتری ساخته، نه کسی که کارت بهتری داشته.

چه چیزی لازم دارید

• یک گوشی که بین جمع دست‌به‌دست شود
• حداقل سه نفر؛ با پنج تا شش نفر بهترین حالت را دارد
• جایی که همه به صفحه دسترسی داشته باشند ولی موقع انتخاب، پشت سر هم را نبینند

آماده‌سازی

1. اسم‌ها را وارد کنید. اسم همه‌ی بازیکن‌ها به ترتیب نشستن وارد می‌شود تا ترتیب دست‌به‌دست شدن گوشی مشخص باشد.
2. امتیاز پایانی را انتخاب کنید. ۳ برای یک دور سریع، ۵ برای بازی معمولی، ۷ برای شب طولانی.
3. به هر بازیکن پنج کارت جمله داده می‌شود. این کارت‌ها فقط مال خودش است و تا آخر بازی مخفی می‌ماند.

هر دور چطور پیش می‌رود

1. داور مشخص می‌شود. داور به ترتیب بین بازیکن‌ها می‌چرخد، پس هر کسی چند بار داور خواهد شد. داور آن دور کارت نمی‌گذارد.
2. تصویر دور نمایش داده می‌شود. همه آن را می‌بینند و درباره‌اش حرف می‌زنند.
3. گوشی دست‌به‌دست می‌شود. هر بازیکن غیرداور به نوبت گوشی را می‌گیرد، پنج کارت خودش را می‌بیند و یکی را برای آن تصویر انتخاب می‌کند. بقیه در این لحظه نگاه نمی‌کنند.
4. گوشی به داور می‌رسد. جمله‌های انتخاب‌شده بدون اسم و به ترتیب تصادفی به داور نشان داده می‌شود؛ یعنی داور نمی‌داند کدام جمله مال کیست.
5. داور یکی را برمی‌دارد. ملاک کاملاً سلیقه‌ای است و همین هم بخشی از بازی است. صاحب آن جمله یک امتیاز می‌گیرد.
6. دست‌ها پر می‌شود. هر کارت استفاده‌شده از بازی خارج و جایش کارت تازه می‌آید، بعد دور بعد شروع می‌شود.

پایان بازی و امتیاز

اولین کسی که به امتیاز انتخاب‌شده برسد برنده است و بازی همان‌جا تمام می‌شود. جدول امتیاز بعد از هر دور نمایش داده می‌شود تا همه بدانند کجای کارند.

حالت‌های اختیاری

داور مخفی

داور قبل از دیدن جمله‌ها، معیار آن دور را بلند می‌گوید: «این دور غم‌انگیزترین را می‌برم» یا «این دور بی‌ربط‌ترین». بقیه باید حدس بزنند سلیقه‌اش چیست.

دو کارتی

هر بازیکن دو جمله می‌گذارد و ترتیبشان مهم است؛ جمله‌ی اول توضیح تصویر و جمله‌ی دوم واکنش به آن حساب می‌شود. برای جمع‌هایی که چند دور بازی کرده‌اند مناسب است.

دفاعیه

قبل از انتخاب داور، هر بازیکن ده ثانیه فرصت دارد بگوید چرا جمله‌اش به آن تصویر می‌خورد. بازی طولانی‌تر ولی پرسروصداتر می‌شود.

تصویر پشت سر هم

دو تصویر پشت سر هم نشان داده می‌شود و جمله باید به هر دو بخورد. سخت‌ترین حالت بازی است.

چرا این بازی جواب می‌دهد

• قانونش در یک دقیقه یاد گرفته می‌شود و توضیح دوباره لازم ندارد.
• هیچ مهارت خاصی نمی‌خواهد؛ کسی که کم‌حرف است هم می‌تواند دور را ببرد.
• هر دور کوتاه است، پس ورود و خروج بازیکن وسط بازی مشکلی ایجاد نمی‌کند.
• تصویرها روزمره‌اند، برای همین جمله‌ها برای همه آشنا از آب درمی‌آیند.

پرسش‌های پرتکرار

با دو نفر می‌شود بازی کرد؟

نه. حداقل سه نفر لازم است، چون یک نفر داور می‌شود و باید دست‌کم دو جمله برای انتخاب وجود داشته باشد.

داور می‌تواند بفهمد کدام جمله مال کیست؟

جمله‌ها بدون اسم و با ترتیب تصادفی نمایش داده می‌شوند، پس نه — مگر کسی خودش لو بدهد.

اگر دو جمله یکی شد چه؟

هر کارت در طول بازی فقط یک بار پخش می‌شود، پس این اتفاق نمی‌افتد.

برای جمع خانوادگی مناسب است؟

بله. تصویرها و جمله‌ها موقعیت‌های روزمره‌اند و چیزی خارج از جمع خانوادگی در آن‌ها نیست.

اینترنت لازم دارد؟

بعد از باز شدن صفحه، بازی روی همان گوشی اجرا می‌شود.