هر بازیکن در شروع بازی یک نقش مخفی می‌گیرد و تا آخر بازی آن را به کسی نشان نمی‌دهد.
هیچ‌کس را نمی‌شناسد و هیچ اطلاعات اضافه‌ای ندارد. تنها سلاحش اکثریت آرا و دقت در تحلیل رفتار بقیه است. هدفش تصویب پنج قانون لیبرال یا پیدا کردن و اعدام هیتلر است.
از همان اول می‌داند بقیهٔ فاشیست‌ها و هیتلر چه کسانی هستند. کارش این است که خودش را لیبرال جا بزند، قانون‌های فاشیست را جوری تصویب کند که تقصیر گردن دیگری بیفتد و هیتلر را پنهان نگه دارد تا لحظهٔ مناسب.
جزو تیم فاشیست است ولی نقشش شکننده‌تر است: اگر اعدام شود، بازی همان لحظه به نفع لیبرال‌ها تمام می‌شود. برای همین معمولاً باید بی‌سروصدا و بی‌خطر به نظر برسد.
در بازی ۵ و ۶ نفره، هیتلر فاشیست‌ها را می‌شناسد. از ۷ نفر به بالا، هیتلر هیچ‌کس را نمی‌شناسد و مثل یک لیبرال کور بازی می‌کند — این باعث می‌شود پیدا کردنش سخت‌تر شود.
دستهٔ قانون‌ها ۱۷ کارت دارد: ۶ کارت لیبرال و ۱۱ کارت فاشیست. یعنی شانس ذاتی به نفع فاشیست‌هاست و لیبرال‌ها باید با رأی و تحلیل این نابرابری را جبران کنند.
بعد از هر دولتِ تأییدشده، رئیس‌جمهور و صدراعظم آن دور نمی‌توانند صدراعظم بعدی شوند. اگر تعداد بازیکن‌های زنده به ۵ نفر یا کمتر برسد، فقط صدراعظم قبلی ممنوع می‌شود. هدف این قانون جلوگیری از قفل شدن قدرت در دست دو نفر است.
اگر سه دولت پشت سر هم رد شوند، مردم کاسهٔ صبرشان لبریز می‌شود: کارت بالای دسته بدون هیچ رأی و هیچ قدرتی مستقیم تصویب می‌شود، شمارنده صفر می‌شود و محدودیت دولت قبلی هم برداشته می‌شود. چون ۱۱ کارت از ۱۷ کارت فاشیست است، هرج‌ومرج معمولاً به ضرر لیبرال‌ها تمام می‌شود — پس رد کردن بی‌دلیل دولت‌ها خودش یک ریسک است.
قدرت‌ها به تعداد بازیکن بستگی دارند. هر بار که یک قانون فاشیست روی خانهٔ دارای قدرت بنشیند، رئیس‌جمهورِ همان دور باید از آن استفاده کند — نمی‌تواند رد کند.
رئیس‌جمهور یک نفر را انتخاب می‌کند و مخفیانه حزب او را می‌بیند — نه نقشش. یعنی هیتلر در استعلام فقط «فاشیست» دیده می‌شود و از فاشیست معمولی قابل تشخیص نیست. رئیس‌جمهور می‌تواند نتیجه را راست بگوید یا دروغ. یک نفر دو بار استعلام نمی‌شود.
رئیس‌جمهور یک نفر را برای ریاست‌جمهوری دور بعد انتخاب می‌کند. بعد از آن دور، نوبت به ترتیب عادی و از جایی که قطع شده بود ادامه پیدا می‌کند.
رئیس‌جمهور یک بازیکن را از بازی خارج می‌کند. آن بازیکن دیگر رأی نمی‌دهد و نقشش رو نمی‌شود. اگر هیتلر باشد، بازی همان‌جا به نفع لیبرال‌ها تمام می‌شود.
رئیس‌جمهور سه کارت بعدی دسته را به ترتیب می‌بیند. اطلاعات قدرتمندی است، ولی دوباره: می‌تواند دربارهٔ آن دروغ بگوید.
بعد از تصویب پنجمین قانون فاشیست، قدرت وتو باز می‌شود. از آن به بعد، وقتی دو کارت به دست صدراعظم رسید، او می‌تواند به‌جای تصویب یکی، درخواست وتو بدهد:
وتو ابزار نجات لیبرال‌هاست وقتی هر دو کارت فاشیست است، ولی چون هر دو طرف باید موافق باشند، خودش یک تست اعتماد است.
این دومی مهم‌ترین تلهٔ بازی است. از لحظه‌ای که سومین قانون فاشیست تصویب می‌شود، هر رأی بله به یک آدم ناشناس می‌تواند بازی را تمام کند. از آن دور به بعد، لیبرال‌ها باید فقط به کسانی رأی بدهند که قبلاً «تست پس داده‌اند».
نسخه‌ای که موبایل‌بازی ساخته، همین قوانین را روی یک گوشی پیاده می‌کند. کارت و تخته لازم نیست و گوشی بین بازیکن‌ها دست‌به‌دست می‌شود:
سکرت هیتلر یک بازی جمعی مخفی‌کاری برای ۵ تا ۱۰ نفر است. اکثر بازیکن‌ها لیبرال‌اند و اکثریت عددی دارند، ولی نمی‌دانند چه کسی چه نقشی دارد. اقلیتِ فاشیست همدیگر را می‌شناسند و همین اطلاعات، برگ برندهٔ آن‌هاست. کل بازی سر یک چیز می‌چرخد: چه کسی قانون بعدی را تصویب می‌کند و آیا می‌شود به او اعتماد کرد.
پنج نفر. زیر پنج نفر بازی تعادلش را از دست می‌دهد.
نه. رئیس‌جمهور و صدراعظم حق ندارند کارت‌ها را به کسی نشان بدهند. فقط می‌توانند دربارهٔ آن‌ها حرف بزنند و دروغ گفتن هم مجاز است.
حرفش را می‌توانی بزنی («من لیبرالم») ولی هیچ راهی برای اثباتش نداری. ادعای صادقانه و بلوف در بازی فرقی ندارند.
رأی نمی‌دهد، وارد دولت نمی‌شود و حق حرف زدن دربارهٔ نقشش را ندارد. نقشش تا آخر بازی مخفی می‌ماند.
مشکلی نیست. شرط برد فاشیست‌ها صدراعظم شدن هیتلر است، نه رئیس‌جمهور شدنش.
نه لزوماً. گاهی به یک دولت مشکوک رأی بله می‌دهند تا ببینند چه می‌کند و اطلاعات بگیرند. این یکی از عمیق‌ترین لایه‌های بازی است.
سکرت هیتلر یک بازی دربارهٔ فروپاشی اعتماد در یک جمهوری است و طراحی‌اش هم دقیقاً برای همین است: نشان می‌دهد چطور یک اقلیت سازمان‌یافته می‌تواند از بی‌اعتمادی و بی‌عملی اکثریت سوءاستفاده کند. متن، نقش‌ها و نمادهای بازی هیچ ستایشی از فاشیسم نیستند و همه‌چیز در قالب بازی باقی می‌ماند.
تولید موبایل‌بازی — MOBILEBAZI.IR شروع بازی روی گوشی ← شروع بازی ← بازی‌های بیشتر در Mobilebazi.ir
طراحی و ساخت: نیما نظری — ناشر: موبایل‌بازی
این بازی را تیم موبایل‌بازی ساخته است؛ خانهٔ بازی‌های دورهمی و مهمانی با موبایل. هدف ما این است که با یک گوشی و بدون هیچ وسیلهٔ اضافه، جمع‌های دوستانه و خانوادگی به بهترین شکل سرگرم شوند.
بازی‌های بیشتر، قوانین کامل و نسخه‌های تازه را در mobilebazi.ir پیدا می‌کنید. نظرها و پیشنهادهای شما را همان‌جا با خوشحالی می‌خوانیم.