آموزش کامل سکرت هیتلرراهنمای فارسی، از صفر تا تاکتیک

سکرت هیتلر یک بازی جمعی مخفی‌کاری برای ۵ تا ۱۰ نفر است. اکثر بازیکن‌ها لیبرال‌اند و اکثریت عددی دارند، ولی نمی‌دانند چه کسی چه نقشی دارد. اقلیتِ فاشیست همدیگر را می‌شناسند و همین اطلاعات، برگ برندهٔ آن‌هاست. کل بازی سر یک چیز می‌چرخد: چه کسی قانون بعدی را تصویب می‌کند و آیا می‌شود به او اعتماد کرد.

۱. نقش‌ها و ترکیب بازیکن‌ها

هر بازیکن در شروع بازی یک نقش مخفی می‌گیرد و تا آخر بازی آن را به کسی نشان نمی‌دهد.

۲. تخته و کارت‌های قانون

دستهٔ قانون‌ها ۱۷ کارت دارد: ۶ کارت لیبرال و ۱۱ کارت فاشیست. یعنی شانس ذاتی به نفع فاشیست‌هاست و لیبرال‌ها باید با رأی و تحلیل این نابرابری را جبران کنند.

• ریل لیبرال ۵ خانه دارد. پر شدنش یعنی برد لیبرال‌ها.
• ریل فاشیست ۶ خانه دارد. پر شدنش یعنی برد فاشیست‌ها.
• روی بعضی خانه‌های ریل فاشیست یک قدرت نوشته شده که با تصویب قانون آن خانه فعال می‌شود.
• هر وقت کارت‌های دسته کمتر از سه تا شد، دسته و کارت‌های دورریخته با هم بُر می‌خورند و دستهٔ جدید ساخته می‌شود.

۳. یک دور کامل، قدم به قدم

1. ریاست‌جمهوری می‌چرخد. در هر دور یک نفر به ترتیب رئیس‌جمهور می‌شود. بازیکن‌های اعدام‌شده رد می‌شوند.
2. نامزد کردن صدراعظم. رئیس‌جمهور یک نفر را برای صدراعظمی پیشنهاد می‌دهد. اینجا بحث و چانه‌زنی جمع شروع می‌شود.
3. رأی‌گیری. همهٔ بازیکن‌های زنده — حتی خود رئیس‌جمهور و صدراعظم — مخفیانه بله یا نه می‌دهند. رأی‌ها با هم رو می‌شود.
   • بیشتر از نصف بله: دولت تشکیل می‌شود.
   • مساوی یا کمتر: دولت رد می‌شود و شمارندهٔ انتخابات یکی بالا می‌رود.
4. قانون‌گذاری. رئیس‌جمهور سه کارت از بالای دسته می‌کشد، یکی را بدون نشان دادن دور می‌ریزد و دو تا را به صدراعظم می‌دهد. صدراعظم یکی را دور می‌ریزد و آن یکی تصویب می‌شود. این مرحله کاملاً مخفی است و هیچ‌کس حق ندارد کارت‌ها را به بقیه نشان بدهد — فقط می‌تواند دربارهٔ آن حرف بزند، راست یا دروغ.
5. قدرت. اگر قانون تصویب‌شده فاشیست بود و خانهٔ مربوطه قدرتی داشت، رئیس‌جمهور همان لحظه باید از آن استفاده کند.

محدودیت دولت قبلی

بعد از هر دولتِ تأییدشده، رئیس‌جمهور و صدراعظم آن دور نمی‌توانند صدراعظم بعدی شوند. اگر تعداد بازیکن‌های زنده به ۵ نفر یا کمتر برسد، فقط صدراعظم قبلی ممنوع می‌شود. هدف این قانون جلوگیری از قفل شدن قدرت در دست دو نفر است.

هرج‌ومرج

اگر سه دولت پشت سر هم رد شوند، مردم کاسهٔ صبرشان لبریز می‌شود: کارت بالای دسته بدون هیچ رأی و هیچ قدرتی مستقیم تصویب می‌شود، شمارنده صفر می‌شود و محدودیت دولت قبلی هم برداشته می‌شود. چون ۱۱ کارت از ۱۷ کارت فاشیست است، هرج‌ومرج معمولاً به ضرر لیبرال‌ها تمام می‌شود — پس رد کردن بی‌دلیل دولت‌ها خودش یک ریسک است.

۴. قدرت‌های رئیس‌جمهور

قدرت‌ها به تعداد بازیکن بستگی دارند. هر بار که یک قانون فاشیست روی خانهٔ دارای قدرت بنشیند، رئیس‌جمهورِ همان دور باید از آن استفاده کند — نمی‌تواند رد کند.

استعلام هویت

رئیس‌جمهور یک نفر را انتخاب می‌کند و مخفیانه حزب او را می‌بیند — نه نقشش. یعنی هیتلر در استعلام فقط «فاشیست» دیده می‌شود و از فاشیست معمولی قابل تشخیص نیست. رئیس‌جمهور می‌تواند نتیجه را راست بگوید یا دروغ. یک نفر دو بار استعلام نمی‌شود.

انتخابات ویژه

رئیس‌جمهور یک نفر را برای ریاست‌جمهوری دور بعد انتخاب می‌کند. بعد از آن دور، نوبت به ترتیب عادی و از جایی که قطع شده بود ادامه پیدا می‌کند.

اعدام

رئیس‌جمهور یک بازیکن را از بازی خارج می‌کند. آن بازیکن دیگر رأی نمی‌دهد و نقشش رو نمی‌شود. اگر هیتلر باشد، بازی همان‌جا به نفع لیبرال‌ها تمام می‌شود.

نگاه به سه کارت

رئیس‌جمهور سه کارت بعدی دسته را به ترتیب می‌بیند. اطلاعات قدرتمندی است، ولی دوباره: می‌تواند دربارهٔ آن دروغ بگوید.

۵. وتو

بعد از تصویب پنجمین قانون فاشیست، قدرت وتو باز می‌شود. از آن به بعد، وقتی دو کارت به دست صدراعظم رسید، او می‌تواند به‌جای تصویب یکی، درخواست وتو بدهد:

• اگر رئیس‌جمهور موافقت کند، هر دو کارت دور ریخته می‌شود و شمارندهٔ انتخابات یکی بالا می‌رود (یعنی می‌تواند به هرج‌ومرج منجر شود).
• اگر مخالفت کند، صدراعظم مجبور است یکی از همان دو کارت را تصویب کند.

وتو ابزار نجات لیبرال‌هاست وقتی هر دو کارت فاشیست است، ولی چون هر دو طرف باید موافق باشند، خودش یک تست اعتماد است.

۶. راه‌های برد

۷. بازی با نسخهٔ موبایل‌بازی

نسخه‌ای که موبایل‌بازی ساخته، همین قوانین را روی یک گوشی پیاده می‌کند. کارت و تخته لازم نیست و گوشی بین بازیکن‌ها دست‌به‌دست می‌شود:

• اسم‌ها را وارد می‌کنی (یا خالی می‌گذاری تا «بازیکن ۱» و... شوند) و نقش‌ها خودکار پخش می‌شوند.
• هر بازیکن نقشش را تنها و پشت یک صفحهٔ «گوشی را بده به…» می‌بیند.
• رأی‌گیری هم گردشی و مخفی است و آخرش نتیجهٔ همه با هم رو می‌شود.
• تایمر بحث هر دور قابل تنظیم است (۱، ۲ یا ۳ دقیقه) و سر صفر بوق می‌زند.
• محدودیت دولت قبلی، شمارندهٔ انتخابات، بُر خوردن دسته و همهٔ قدرت‌ها خودکار مدیریت می‌شوند.
• بعد از اولین باز کردن صفحه، بازی بدون اینترنت هم بالا می‌آید.

۸. نکات تاکتیکی

اگر لیبرالی

• به آمار نگاه کن، نه به لحن. ۱۱ کارت از ۱۷ کارت فاشیست است، پس یک قانون فاشیست به‌تنهایی مدرک خیانت نیست.
• قبل از رأی دادن، از رئیس‌جمهور بخواه از قبل بگوید اگر سه کارت بد آمد چه می‌کند. حرف قبلی، بعداً قابل مچ‌گیری است.
• دولت‌ها را بی‌دلیل رد نکن. سه رد پشت سر هم یعنی هرج‌ومرج، و هرج‌ومرج به نفع فاشیست‌هاست.
• بعد از سه قانون فاشیست، به هیچ‌کسِ «تست‌نداده» رأی بله نده.
• مراقب کسی باش که خیلی آرام و بی‌خطر بازی می‌کند و هیچ‌وقت وارد دولت نمی‌شود؛ گاهی هیتلر است.

اگر فاشیستی

• عجله نکن. تصویب سریع چند قانون فاشیست، دو سه نفر را فوراً مشکوک می‌کند.
• گاهی یک قانون لیبرال تصویب کن تا اعتماد بخری؛ هزینه‌اش کم و سودش زیاد است.
• هیتلر را بی‌سروصدا نگه دار و خودت جلو بیفت. اگر لازم شد، خودت را قربانی کن تا شک از او برداشته شود.
• در استعلام و نگاه به کارت‌ها، دروغِ قابل بررسی نگو؛ دروغی بگو که بعداً نشود اثباتش کرد.

اگر هیتلری

• در بازی ۷ نفر به بالا واقعاً مثل یک لیبرال بازی کن؛ چیزی نمی‌دانی و همین طبیعی‌ترین پوشش توست.
• اوایل بازی وارد دولت شو و قانون لیبرال تصویب کن تا «تست پس بدهی».
• بعد از سه قانون فاشیست، به صدراعظمی نامزد شدن بهترین و خطرناک‌ترین حرکت توست.

۹. سؤال‌های پرتکرار

حداقل چند نفر لازم است؟

پنج نفر. زیر پنج نفر بازی تعادلش را از دست می‌دهد.

می‌شود کارت‌ها را به بقیه نشان داد؟

نه. رئیس‌جمهور و صدراعظم حق ندارند کارت‌ها را به کسی نشان بدهند. فقط می‌توانند دربارهٔ آن‌ها حرف بزنند و دروغ گفتن هم مجاز است.

می‌شود نقشم را رو کنم؟

حرفش را می‌توانی بزنی («من لیبرالم») ولی هیچ راهی برای اثباتش نداری. ادعای صادقانه و بلوف در بازی فرقی ندارند.

بازیکن اعدام‌شده چه می‌کند؟

رأی نمی‌دهد، وارد دولت نمی‌شود و حق حرف زدن دربارهٔ نقشش را ندارد. نقشش تا آخر بازی مخفی می‌ماند.

اگر هیتلر اول رئیس‌جمهور شد چه؟

مشکلی نیست. شرط برد فاشیست‌ها صدراعظم شدن هیتلر است، نه رئیس‌جمهور شدنش.

وقتی به کسی رأی می‌دهم یعنی به او اعتماد دارم؟

نه لزوماً. گاهی به یک دولت مشکوک رأی بله می‌دهند تا ببینند چه می‌کند و اطلاعات بگیرند. این یکی از عمیق‌ترین لایه‌های بازی است.